De transformatie die Amsterdam tegenwoordig ondergaat is bescheiden vergeleken met die in de Gouden Eeuw.

Tussen 1585 en 1685 groeide Amsterdam uit van regionale havenstad tot centrum van de wereldhandel en de derde stad van Europa. De snel stijgende vraag naar ruimte voor havens en industrie ging gepaard met een explosieve bevolkingsgroei. Dit leidde tot een uitzonderlijke stedenbouwkundige opgave, culminerend in twee op elkaar aansluitende vergrotingen van 1613 en van 1663 waarmee de stad vijfmaal zo groot werd. Rondom de oude stad ontstond de grachtengordel als exclusief woongebied, omringd door de Jordaan en andere gemengde woon- en werkwijken, met aan de waterkant een reeks eilanden voor handel en scheepsbouw. Het resultaat was een voor die tijd hypermoderne stad naar de drievoudige eis van nut, schoonheid en profijt. De stad bezet door zijn grootte, ligging en ontwerp een unieke plaats in de geschiedenis van de stedenbouw, enerzijds als icoon van het handelskapitalisme en anderzijds als meest planmatige Europese metropool. Jaap Evert Abrahamse onderzocht hoe het stadsbestuur erin slaagde deze immense tweeledige vergroting in stedenbouwkundig, infrastructureel, logistiek en financieel opzicht in banen te leiden. Dankzij een analyse van de bestuurlijke archieven komt hij tot een complete reconstructie van de besluitvorming over omvang, ontwerp en aanleg van de stadsuitbreidingen.